Lambic duma Brabancji

Piwo typu Lambik uważa się za chlubę Brabancji. Początek ponad 400 letniej historii tego piwa ma miejsce we wsi Lembeek położonej w regionie Payottenland, którego powietrze jako jedyne na świecie zawiera specjalne bakterie o nazwie Brettnomyces potrzebne do jego produkcji. Ta wyjątkowa flora występuje tylko w rejonie rzeki Senne i wszelkie próby sporządzenia tego piwa poza granicami kraju spełzły na niczym. Piwo otrzymuje się za pomocą fermentacji spontanicznej, odmiany tradycyjnej fermentacji górnej, której powodzenie uzależnione jest właśnie od bakterii Brettnomyces.

„Lambic” produkuje się z 60% słodu, 40% świeżej pszenicy oraz dużej ilości starego i wysuszonego chmielu, który zachowując swoje antybakteryjne właściwości, jednocześnie posiada obniżony poziom goryczy. Piwo warzy się tylko w zimie, a jego fermentacja jest zdecydowanie dłuższa niż w przypadku innych piw: trwa dwa, trzy, a nawet więcej lat. Podczas fermentacji piwo umieszczone jest w miedzianych kotłach wystawionych na świeże powietrze- właśnie wtedy dochodzi do kontaktu piwa z dzikimi bakteriami Brettnomyces, które nadają piwu charakterystyczną kwaskowatość, łagodzoną potem przez dodanie cukru.

Następnie piwo przechowuje się przez okres maksymalnie 3 lat w drewnianych beczkach (podobnie jak w przypadku wina lub whisky), które są kolejnym czynnikiem wpływającym na specyficzny smak tego piwa. Są to dębowe beczki po sherry bądź kasztanowe po porto. W czasie dojrzewania na powierzchni brzeczki tworzy się – identycznie jak w przypadku sherry – charakterystyczny kożuch z drożdży, zwany flor, który zapobiega utlenianiu.

Źródło: Foody.pl