Kołduny tatarskie

W charakterystyce Tatarów z Suwalszczyzny Aleksandra Osipowicza z 1868 r. (publicysta  „Tygodnika Ilustrowanego”), znajduje się opis najbardziej rozpowszechnionej potrawy wśród tej ludności:

"Podczas zebrań fetują się między innymi narodowym przysmakiem, którymi są pierożki z mięsa skrobanego nożem z tłuszczem baranim, pieprzem i cebulą w cieście zwijane, znane i w Warszawie pod nazwiskiem kołdunów litewskich, a tu właściwiej nazywane tatarskimi. Dobre kołduny smakują wyśmienicie, lecz trzeba je umieć sporządzać, acz na pozór jest to jadło nader proste. Spożywa się je łyżką, a sztuka na tem należy, żeby kołdun mógł się cały od razu zmieścić w ustach, bez uszkodzenia ciasta i wytoczenia zeń soku, który właśnie jest delicją amatorów."

Kołduny tatarskie były większe od litewskich i stanowiły zawsze drugie danie. Po pięciu sztukach człowiek już był syty. Jeśli ktoś sobie życzył, otrzymywał osobno rosół w kubku lub szklance, do popijania przy jedzeniu. W przeszłości Tatarzy nie stosowali do tej potrawy żadnych dodatków, w okresie powojennym podawali jarzyny bądź sałatki przyrządzane sposobem domowym przez gospodynie. Kołduny należały do potraw świątecznych. Częstowało się nimi także gości weselnych. Opisane pierożki z mięsem (wołowym lub baranim) nadal są spożywane przez Tatarów.

• Powiązane wpisy
• Linki przychodzące

Aby dodać komenatarz należy się zalogować.