Tam gdzie żyją Indianie

W 1484 roku zostali podbici przez plemiona Indian Majów i zasymilowali się z nimi. Dopiero po roku 1527, kiedy to zostali zaatakowani przez hiszpańskich konkwistadorów, uciekli przed represjami zdobywców i schronili się w niedostępnych górach stanu Chiapas. Nie było tu złota, ani innych znaczących w owym czasie bogactw. Hiszpanie nie mieli więc chęci ani, co ważniejsze interesu, by zapuszczać się w dzikie góry. Zostawili więc Tzotzilów we względnym spokoju. Dzięki temu Indianom udało się zachować do naszych czasów, choć w części, swą kulturę.

Jak powszechnie wiadomo małżeństwo to poważna sprawa. Tyle że w przeciwieństwie do europejskich amantów kawaler Tzotzil nie zwraca uwagi na zgrabną sylwetkę czy ładną buzię kandydatki na żonę. To cechy o drugorzędnym znaczeniu. Najważniejsze u przyszłej wybranki są bowiem… łydki. I one stanowią o atrakcyjności dziewczyny. Ich ideał też jest inny od naszego. Muszą być umięśnione i silne. Tzotzil wiedzą bowiem, że kobieta, która ma potężne łydki z łatwością udźwignie ciężar przyszłego macierzyństwa.
Kiedy odpowiednia kandydatka zostanie już upatrzona kawaler ubiera się w białe wełniane sarapes – rodzaj poncho zakładanego przez głowę, które ściąga skórzanym pasem. Następnie idzie do domu rodziców dziewczyny, zabierając ze sobą butelkę posh – destylatu z trzciny cukrowej. Rozmowę rozpoczyna się od swobodnej wymiany opinii na temat przewidywanej obfitości nachodzących zbiorów lub aktualnych prac polowych. Dopiero po kilku chwilach młody mężczyzna przechodzi do sedna. Zaczyna wychwalać córkę swych przyszłych teściów. Wreszcie stawia na stole butelkę i oświadcza, że chce się żenić. Jeżeli rodzice wypiją oznacza, że zaakceptowali kawalera. Dziewczyna też musi wypić szklaneczkę na znak zgody z jej strony. Wówczas małżeństwo uważa się za zawarte. Tzotzile mimo że są katolikami nie uznają ślubów kościelnych.

Młodzi małżonkowie zajmują skrawek ziemi na skraju wioski, a obie rodziny pomagają im w budowie domu oraz w przygotowaniu ziemi pod uprawę kukurydzy. Indianie Tzotzil  uważają, że ziemia jest własnością Boga, a człowiek jest jedynie czasowym jej użytkownikiem. Wolno mu zająć tyle, ile potrzeba do wyżywienia własnej rodziny. Niepojęte i bezmyślne jest dla nich dążenie białego człowieka do posiadania wielkich latyfundiów.

Bardzo ciekawe jest podejście Tzotzilów do wiary chrześcijańskiej. Wprawdzie są to ludzie pobożni, ale wiadomo, że trzymają oni świętych katolickich twardą ręką. W kościele, który jest centralnym punktem wioski nie ma ołtarza. Mieszkańcy uważają, że nie jest potrzebny. Za to we wnętrzu świątyni pod ścianami stoją drewniane figury przedstawiające świętych. Ubrane w przepiękne wyszywane złotą i srebrną nicią szaty. Indianie wybierają sobie jedną z figur i modlą się do niej, na przykład o urodzaj. Jeżeli zbiory są obfite potrafią wyrazić swoją wdzięczność. Stawiają wtedy przed świętym butelki z alkoholem i miseczki z kukurydzą lub wzbogacają szaty nowymi haftami i palą świece. Jeżeli zbiory okażą się marne wówczas biada patronowi…
 
 

Źródło: 5 Stars Club Business Travel

Autor: Artur Kołpak

     

• Powiązane wpisy
• Linki przychodzące

Aby dodać komenatarz należy się zalogować.